Orta Anadolu Kürtleri: Revizyonlar arasındaki fark

Orta Anadolu Kürtleri Kültürel Hafıza Arşivi sitesinden
(Parşömen temalı metin kutusu uygulandı (içerik korunarak))
(Mevcut madde Suat Dede teziyle kaynaklı biçimde genişletildi ve birleştirildi)
 
(Aynı kullanıcının aradaki bir diğer değişikliği gösterilmiyor)
1. satır: 1. satır:
<div style="background-color:#F4ECD8; color:#4A3324; padding:18px; border:1px solid #DCC7A1; line-height:1.75; border-radius:4px;">
= Orta Anadolu Kürtleri =


[[Orta Anadolu Kürtleri]], tarihsel olarak kendi anayurtlarından koparılarak Orta Anadolu coğrafyasına yerleşmiş, bu bölgede yüzyıllar boyunca toplumsal varlıklarını sürdürmüş Kürt topluluklarını ifade eder. Bu topluluklar, coğrafi olarak anayurttan uzak kalmış olmalarına rağmen, [[kimlik]], [[dil]] ve [[kültür]] bağlarını bütünüyle yitirmemiş; aksine bu unsurları farklı koşullar altında yeniden üretmiştir. Orta Anadolu’da yaşamak, onlar için yalnızca mekânsal bir yer değiştirme değil, aynı zamanda uzun soluklu bir [[tarihsel deneyim]] anlamına gelmiştir.
'''Orta Anadolu Kürtleri''', eserde [[Ankara]], [[Konya]], [[Kırşehir]] ve çevresine yerleştirilen Kürt toplulukları için kullanılan tarihî bir çerçevedir. Kaynakta bu toplulukların önemli bir bölümünün 17. yüzyıl sonlarından itibaren [[Osmanlı İmparatorluğu]] tarafından mecburî iskâna tâbi tutulduğu, zamanla yarı göçebe hayattan yerleşik köy düzenine geçtiği belirtilmektedir.<ref>''Ankara'da Bir Kürt Köyü: Mikaila/İnler Katrancı'', “İskân Öncesi ve Sonrası Haymanateyn Bölgesi”, s. 22-23.</ref><ref>''Ankara'da Bir Kürt Köyü: Mikaila/İnler Katrancı'', “Mecburî İskân Dönemi”, s. 35-37.</ref>


Bu toplulukların oluşum süreci, [[zorunlu göç]] ve [[yerinden edilme]] pratikleriyle şekillenmiştir. Göç, geri dönüşü olmayan bir kopuş olarak yaşanmış; insanlar doğup büyüdükleri toprakları, emeklerini ve tanıdık yaşam biçimlerini geride bırakarak bilinmeyen bir coğrafyaya yönelmiştir. Bu kopuş, yalnızca fiziksel bir hareketlilik değil, aynı zamanda derin bir [[hafıza kırılması]] yaratmıştır. Buna rağmen Orta Anadolu Kürtleri, yeni yerleştikleri coğrafyada kendi toplumsal dokularını korumaya çalışmıştır.
== Giriş ==
Kaynakta Orta Anadolu Kürtleri, yalnızca etnik bir topluluk olarak değil, aynı zamanda iskân, aşiret yapısı, dil, kültür ve yerleşikleşme süreçleri bakımından incelenen tarihî bir nüfus grubu olarak ele alınır. Eser, bu toplulukların köken bölgeleri ile Orta Anadolu’daki köy kuruluşları arasında bağ kurmaya çalışmaktadır.


Orta Anadolu’da Kürt toplulukları, köy köy ve yayla yayla yerleşerek birbirleriyle bağlarını koparmamış, [[topluluk bilinci]]ni canlı tutmuştur. Bu yerleşim düzeni, [[dayanışma]] ve [[kolektif yaşam]] pratiklerinin sürdürülmesine olanak sağlamıştır. Zorlu iklim koşulları, ekonomik kısıtlılıklar ve siyasal baskılara rağmen, toplumsal kimliklerini bütünüyle terk etmemişlerdir.
== Tarihsel arka plan ==
Eserde, Orta Anadolu Kürtlerinin atalarının Rakka-Belih çevresi, Malatya, Harput, Diyarbekir, Maraş, Urfa ve Karacadağ hattıyla bağlantılı olduğu belirtilir. 1691’den itibaren bazı Kürt ve Türkmen aşiretlerinin planlı biçimde Orta Anadolu’ya iskân edildiği, 1744 sonrasında bu sürecin Ankara, Konya ve Kırşehir sahasında daha belirgin hâle geldiği aktarılmaktadır.<ref>''Ankara'da Bir Kürt Köyü: Mikaila/İnler Katrancı'', “Neden Bu Kitap?”, s. 19-21.</ref><ref>''Ankara'da Bir Kürt Köyü: Mikaila/İnler Katrancı'', “İskân Öncesi ve Sonrası Haymanateyn Bölgesi”, s. 22-23.</ref>


Bu süreçte [[asimilasyon]] ve [[inkâr]] politikaları belirleyici bir rol oynamıştır. Eğitim kurumları aracılığıyla [[anadil]]in yasaklanması, tek tip kimlik anlayışının dayatılması ve kültürel değerlerin değersizleştirilmesi, Orta Anadolu Kürtleri üzerinde derin etkiler bırakmıştır. Bu politikalar, bireylerde [[özgüven kaybı]]na ve [[kendine yabancılaşma]]ya yol açmış; toplumsal hafızayı zayıflatmıştır. Buna karşın kültürel kimlik bütünüyle ortadan kalkmamış, daha çok içe kapanarak varlığını sürdürmüştür.
Yabancı araştırmacılar ve gezginler de bu yerleşim tarihine dair kaynaklar arasında gösterilir. Hütteroth’un 1767 tarihli belgeye yaptığı atıf, Perrot’nun 1861’deki gözlemleri ve Lundberg-Svanberg yorumları, Kürt aşiretlerinin 18. yüzyıl sonlarında Haymana yöresinde belirginleştiği ve 19. yüzyıl başlarından itibaren çok sayıda köy kurduğu yönünde birlikte değerlendirilmektedir.<ref>''Ankara'da Bir Kürt Köyü: Mikaila/İnler Katrancı'', “Yabancı Araştırmacı ve Gezginlere Göre Orta Anadolu Kürtlerinin Yerleşim Tarihleri”, s. 33.</ref><ref>''Ankara'da Bir Kürt Köyü: Mikaila/İnler Katrancı'', “Orta Anadolu'daki Bazı Kürt Köylerinin Bilinen Resmî Kuruluş Tarihleri”, s. 34.</ref>


Uzun yıllar boyunca Orta Anadolu Kürtleri, kültürlerini ağırlıklı olarak [[sözlü kültür]] yoluyla yaşatmıştır. Gündelik yaşam, anlatılar, şiirler, kilamlar ve müzik aracılığıyla anlamlandırılmıştır. Yazılı üretimin sınırlı olması, bu kültürü kırılgan hale getirse de sözlü aktarım, toplumsal hafızanın temel taşıyıcısı olmuştur. Bu durum, Orta Anadolu Kürtlerinin kültürel varlığını görünür olmaktan çok [[yaşanan]] bir gerçeklik haline getirmiştir.
== Toplumsal / kültürel / idarî bağlam ==
Kaynağa göre Orta Anadolu Kürtleri başlangıçta yayla ve kışlak arasında hareket eden yarı göçebe topluluklardı. Özellikle Çerkeş ve Aydos yaylaları ile Haymana ve Cihanbeyli hattı arasındaki hareketlilik, 19. yüzyıl ortalarına kadar sürdü; daha sonra devlet müdahalesiyle büyük ölçüde sınırlandırıldı.


Toplumsal yaşam büyük ölçüde [[tarım]] ve [[hayvancılık]] etrafında şekillenmiştir. Yerleşik hayata geçişle birlikte tarımsal üretim yaygınlaşmış, buna paralel olarak ekonomik ilişkiler değişmiştir. Bununla birlikte daha önceki dönemlere ait göçebe pratiklerin izleri, toplumsal bellekte ve gündelik dilde varlığını sürdürmüştür. Ekonomik yaşamın dönüşümü, kültürel yapıyı da etkilemiş; geleneksel yaşam biçimleri yeni koşullara uyarlanmıştır.
Eserde bu toplulukların dil, inanç ve kültür bakımından Malatya, Maraş, Elâzığ, Urfa, Mardin, Afrin, Kobani ve Halep Kürtleriyle ortaklıklar taşıdığı ifade edilir. Mikailîler özelinde Ankara’daki grupların Sünni Hanefi Kurmanc olduğu ve Serhad bölgesi Kurmancisine yakın Berfiratî/Meraşî bir şive konuştukları belirtilmektedir.<ref>''Ankara'da Bir Kürt Köyü: Mikaila/İnler Katrancı'', “Neden Bu Kitap?”, s. 19-21.</ref>


Orta Anadolu Kürtleri için uzun süre boyunca kimlik, açık biçimde ifade edilen bir aidiyet olmaktan çok, [[örtük]] bir gerçeklik olarak var olmuştur. Utanç, sessizlik ve görünmezlik, toplumsal deneyimin parçası haline gelmiştir. Kentleşme ve eğitim süreçleriyle birlikte bu durum daha da derinleşmiş; birçok birey kimliğini kamusal alanda gizleme eğilimi göstermiştir. Buna rağmen topluluk içinde kimlik bilinci bütünüyle kaybolmamış, farklı biçimlerde korunmuştur.
İdarî bakımdan bu toplulukların bir kısmı ''Aşayir-i Seb‘a'' düzeni içinde denetlenmiş; Mikailî, Şeyhbezenli, Hecibanlı, Atmanlı ve Cihanbeyli gibi aşiretler köy ağlarıyla birlikte kaydedilmiştir. Kaynakta, yerel beylerin etkisinin kırılması ve aşiretlerin daha kolay denetlenmesi amacıyla dağıtma ve yerleştirme siyasetinin uygulandığı da belirtilmektedir.<ref>''Ankara'da Bir Kürt Köyü: Mikaila/İnler Katrancı'', “İskân Öncesi ve Sonrası Haymanateyn Bölgesi”, s. 22-23.</ref>


Daha yakın dönemlerde yaşanan toplumsal ve siyasal gelişmeler, Orta Anadolu Kürtlerinde bir [[uyanış]] ve [[geri dönüş]] arayışını beraberinde getirmiştir. Bu süreç, yalnızca fiziksel bir dönüş değil, düşünsel ve kültürel bir yeniden yönelme olarak ortaya çıkmıştır. Geçmişle yüzleşme, kaybedilen değerleri hatırlama ve kültürel mirasa sahip çıkma isteği güçlenmiştir.
== Kaynakta geçen bilgiler ==
Kaynakta Orta Anadolu Kürtleri hakkında öne çıkan bilgiler şunlardır:
* 1691’den itibaren mecburî iskân siyasetiyle Orta Anadolu’ya yönlendirilen Kürt aşiretlerinden söz edilmektedir.
* 18. ve 19. yüzyıllarda Haymana, Polatlı, Cihanbeyli ve çevresinde yeni köy ağları oluşmuştur.
* Georges Perrot ve başka araştırmacıların gözlemleri, bölgede hem çadırlı hem yerleşik Kürt yaşamının birlikte bulunduğunu göstermektedir.
* Bilinen resmî köy kuruluş tarihleri 1800 ile 1923 arasında değişmektedir.
* Bu topluluklar zamanla yarı göçebe hayattan tam yerleşik düzene geçmiştir.


Bu bağlamda Orta Anadolu Kürtleri, kendi tarihlerini ve deneyimlerini görünür kılma yönünde bir irade geliştirmiştir. Anlatıların derlenmesi, belgelerin korunması ve kültürel üretimin kayıt altına alınması, [[kolektif hafıza]]yı yeniden inşa etme çabasının parçalarıdır. Bu çaba, yalnızca geçmişi hatırlamak değil, aynı zamanda geleceğe yönelik bir toplumsal süreklilik kurma arzusunu ifade eder.


Sonuç olarak Orta Anadolu Kürtleri, uzun süreli kopuşlara, baskılara ve unutulma riskine rağmen, toplumsal varlıklarını korumayı başarmış bir topluluktur. Onların deneyimi, [[direnç]], [[süreklilik]] ve [[hafıza]] kavramları etrafında şekillenen tarihsel bir birikimi temsil eder. Bu birikim, hem geçmişin tanıklığı hem de geleceğin inşası açısından merkezi bir öneme sahiptir.
== Suat Dede'nin çerçevesi ==
Suat Dede’nin tezi, Orta Anadolu Kürtlerini doğrudan bütün bölgeyi kapsayan bir inceleme olarak değil, Rişvan örneği üzerinden ele alır. Buna rağmen tez, Ankara, Konya, Kırşehir, Kayseri, Tokat ve Sivas hattında görülen Kürt topluluklarını XIX. yüzyıl iskân siyaseti, kışlak-yaylak dolaşımı ve yerleşik hayata geçiş bağlamında anlamak için önemli bir çerçeve sunar.<ref name="dede2011">Suat Dede, ''From Nomadism to Sedentary Life in Central Anatolia: The Case of Rişvan Tribe (1830–1932)'', yüksek lisans tezi, Bilkent University, 2011.</ref>


---
Dede’nin önemli vurgularından biri, bu toplulukların Orta Anadolu’daki varlığının yalnızca zorunlu sürgünle açıklanmaması gerektiğidir. Teze göre merkezileşme, vergi toplama, asayiş, tarımsal üretimi artırma ve askerî kayıt hedefleri kadar yerel pazarlıklar, ekonomik koşullar ve uzun süre devam eden uyum süreçleri de belirleyicidir.<ref name="dede2011" />
 
== Değerlendirme ==
Eserde Orta Anadolu Kürtleri, zorunlu iskân, aşiret sürekliliği ve yerleşikleşme süreçlerinin kesiştiği tarihî bir topluluk olarak sunulmaktadır. Kaynak malzemesi, bu nüfusun yalnızca göç etmiş bir topluluk değil; yeni coğrafyada köy, dil ve toplumsal hafıza üretmiş bir yerleşim ağı olduğunu göstermektedir. Suat Dede’nin tezi, bu resmi özellikle Rişvan ve Haymana örneği üzerinden daha ihtiyatlı bir iskân ve uyum okumasıyla tamamlar.<ref name="dede2011" />
 
== Ayrıca bakınız ==
* [[Haymana Kürtleri]]
* [[Haymanateyn Bölgesi]]
* [[Mikailî Aşireti]]
* [[Mecburî İskân ve Orta Anadolu Kürtleri]]
* [[Orta Anadolu'daki Kürt Köyleri]]
* [[Mikaila (İnler Katrancı)]]
* [[Mikailîlerin İskânı]]
* [[Rişvan Aşireti]]
* [[Konargöçerlikten Yerleşik Hayata Geçiş]]
* [[Osmanlı’da Aşiret İskânı]]
 
== Kaynakça ==
* Bu madde, ''Ankara'da Bir Kürt Köyü: Mikaila/İnler Katrancı'' adlı eserde yer alan bilgiler esas alınarak hazırlanmıştır.
* PDF’de aktarılan bölüm(ler): ''İskân Öncesi ve Sonrası Haymanateyn Bölgesi'' (s. 22-23); ''Yabancı Araştırmacı ve Gezginlere Göre Orta Anadolu Kürtlerinin Yerleşim Tarihleri'' (s. 33); ''Orta Anadolu'daki Bazı Kürt Köylerinin Bilinen Resmî Kuruluş Tarihleri'' (s. 34); ''Mecburî İskân Dönemi'' (s. 35-37).
* Bu madde ayrıca Suat Dede, ''From Nomadism to Sedentary Life in Central Anatolia: The Case of Rişvan Tribe (1830–1932)'', yüksek lisans tezi, Bilkent University, 2011, çalışmasındaki bilgilerle tamamlanmıştır.
 
<references />
 
{{Navbox Mikailîler ve Haymana Kürtleri}}


[[Kategori:Orta Anadolu Kürtleri]]
[[Kategori:Orta Anadolu Kürtleri]]
[[Kategori:Kürt Tarihi]]
[[Kategori:Osmanlı İskân Tarihi]]
[[Kategori:Toplumsal Hafıza]]
[[Kategori:Kürt Yerleşimleri]]
[[Kategori:Zorunlu Göç]]
[[Kategori:Etnografya Müzesi]]
</div>

17.15, 13 Mayıs 2026 itibarı ile sayfanın şu anki hâli

Orta Anadolu Kürtleri

Orta Anadolu Kürtleri, eserde Ankara, Konya, Kırşehir ve çevresine yerleştirilen Kürt toplulukları için kullanılan tarihî bir çerçevedir. Kaynakta bu toplulukların önemli bir bölümünün 17. yüzyıl sonlarından itibaren Osmanlı İmparatorluğu tarafından mecburî iskâna tâbi tutulduğu, zamanla yarı göçebe hayattan yerleşik köy düzenine geçtiği belirtilmektedir.[1][2]

Giriş

Kaynakta Orta Anadolu Kürtleri, yalnızca etnik bir topluluk olarak değil, aynı zamanda iskân, aşiret yapısı, dil, kültür ve yerleşikleşme süreçleri bakımından incelenen tarihî bir nüfus grubu olarak ele alınır. Eser, bu toplulukların köken bölgeleri ile Orta Anadolu’daki köy kuruluşları arasında bağ kurmaya çalışmaktadır.

Tarihsel arka plan

Eserde, Orta Anadolu Kürtlerinin atalarının Rakka-Belih çevresi, Malatya, Harput, Diyarbekir, Maraş, Urfa ve Karacadağ hattıyla bağlantılı olduğu belirtilir. 1691’den itibaren bazı Kürt ve Türkmen aşiretlerinin planlı biçimde Orta Anadolu’ya iskân edildiği, 1744 sonrasında bu sürecin Ankara, Konya ve Kırşehir sahasında daha belirgin hâle geldiği aktarılmaktadır.[3][4]

Yabancı araştırmacılar ve gezginler de bu yerleşim tarihine dair kaynaklar arasında gösterilir. Hütteroth’un 1767 tarihli belgeye yaptığı atıf, Perrot’nun 1861’deki gözlemleri ve Lundberg-Svanberg yorumları, Kürt aşiretlerinin 18. yüzyıl sonlarında Haymana yöresinde belirginleştiği ve 19. yüzyıl başlarından itibaren çok sayıda köy kurduğu yönünde birlikte değerlendirilmektedir.[5][6]

Toplumsal / kültürel / idarî bağlam

Kaynağa göre Orta Anadolu Kürtleri başlangıçta yayla ve kışlak arasında hareket eden yarı göçebe topluluklardı. Özellikle Çerkeş ve Aydos yaylaları ile Haymana ve Cihanbeyli hattı arasındaki hareketlilik, 19. yüzyıl ortalarına kadar sürdü; daha sonra devlet müdahalesiyle büyük ölçüde sınırlandırıldı.

Eserde bu toplulukların dil, inanç ve kültür bakımından Malatya, Maraş, Elâzığ, Urfa, Mardin, Afrin, Kobani ve Halep Kürtleriyle ortaklıklar taşıdığı ifade edilir. Mikailîler özelinde Ankara’daki grupların Sünni Hanefi Kurmanc olduğu ve Serhad bölgesi Kurmancisine yakın Berfiratî/Meraşî bir şive konuştukları belirtilmektedir.[7]

İdarî bakımdan bu toplulukların bir kısmı Aşayir-i Seb‘a düzeni içinde denetlenmiş; Mikailî, Şeyhbezenli, Hecibanlı, Atmanlı ve Cihanbeyli gibi aşiretler köy ağlarıyla birlikte kaydedilmiştir. Kaynakta, yerel beylerin etkisinin kırılması ve aşiretlerin daha kolay denetlenmesi amacıyla dağıtma ve yerleştirme siyasetinin uygulandığı da belirtilmektedir.[8]

Kaynakta geçen bilgiler

Kaynakta Orta Anadolu Kürtleri hakkında öne çıkan bilgiler şunlardır:

  • 1691’den itibaren mecburî iskân siyasetiyle Orta Anadolu’ya yönlendirilen Kürt aşiretlerinden söz edilmektedir.
  • 18. ve 19. yüzyıllarda Haymana, Polatlı, Cihanbeyli ve çevresinde yeni köy ağları oluşmuştur.
  • Georges Perrot ve başka araştırmacıların gözlemleri, bölgede hem çadırlı hem yerleşik Kürt yaşamının birlikte bulunduğunu göstermektedir.
  • Bilinen resmî köy kuruluş tarihleri 1800 ile 1923 arasında değişmektedir.
  • Bu topluluklar zamanla yarı göçebe hayattan tam yerleşik düzene geçmiştir.


Suat Dede'nin çerçevesi

Suat Dede’nin tezi, Orta Anadolu Kürtlerini doğrudan bütün bölgeyi kapsayan bir inceleme olarak değil, Rişvan örneği üzerinden ele alır. Buna rağmen tez, Ankara, Konya, Kırşehir, Kayseri, Tokat ve Sivas hattında görülen Kürt topluluklarını XIX. yüzyıl iskân siyaseti, kışlak-yaylak dolaşımı ve yerleşik hayata geçiş bağlamında anlamak için önemli bir çerçeve sunar.[9]

Dede’nin önemli vurgularından biri, bu toplulukların Orta Anadolu’daki varlığının yalnızca zorunlu sürgünle açıklanmaması gerektiğidir. Teze göre merkezileşme, vergi toplama, asayiş, tarımsal üretimi artırma ve askerî kayıt hedefleri kadar yerel pazarlıklar, ekonomik koşullar ve uzun süre devam eden uyum süreçleri de belirleyicidir.[9]

Değerlendirme

Eserde Orta Anadolu Kürtleri, zorunlu iskân, aşiret sürekliliği ve yerleşikleşme süreçlerinin kesiştiği tarihî bir topluluk olarak sunulmaktadır. Kaynak malzemesi, bu nüfusun yalnızca göç etmiş bir topluluk değil; yeni coğrafyada köy, dil ve toplumsal hafıza üretmiş bir yerleşim ağı olduğunu göstermektedir. Suat Dede’nin tezi, bu resmi özellikle Rişvan ve Haymana örneği üzerinden daha ihtiyatlı bir iskân ve uyum okumasıyla tamamlar.[9]

Ayrıca bakınız

Kaynakça

  • Bu madde, Ankara'da Bir Kürt Köyü: Mikaila/İnler Katrancı adlı eserde yer alan bilgiler esas alınarak hazırlanmıştır.
  • PDF’de aktarılan bölüm(ler): İskân Öncesi ve Sonrası Haymanateyn Bölgesi (s. 22-23); Yabancı Araştırmacı ve Gezginlere Göre Orta Anadolu Kürtlerinin Yerleşim Tarihleri (s. 33); Orta Anadolu'daki Bazı Kürt Köylerinin Bilinen Resmî Kuruluş Tarihleri (s. 34); Mecburî İskân Dönemi (s. 35-37).
  • Bu madde ayrıca Suat Dede, From Nomadism to Sedentary Life in Central Anatolia: The Case of Rişvan Tribe (1830–1932), yüksek lisans tezi, Bilkent University, 2011, çalışmasındaki bilgilerle tamamlanmıştır.
  1. ↑ Ankara'da Bir Kürt Köyü: Mikaila/İnler Katrancı, “İskân Öncesi ve Sonrası Haymanateyn Bölgesi”, s. 22-23.
  2. ↑ Ankara'da Bir Kürt Köyü: Mikaila/İnler Katrancı, “Mecburî İskân Dönemi”, s. 35-37.
  3. ↑ Ankara'da Bir Kürt Köyü: Mikaila/İnler Katrancı, “Neden Bu Kitap?”, s. 19-21.
  4. ↑ Ankara'da Bir Kürt Köyü: Mikaila/İnler Katrancı, “İskân Öncesi ve Sonrası Haymanateyn Bölgesi”, s. 22-23.
  5. ↑ Ankara'da Bir Kürt Köyü: Mikaila/İnler Katrancı, “Yabancı Araştırmacı ve Gezginlere Göre Orta Anadolu Kürtlerinin Yerleşim Tarihleri”, s. 33.
  6. ↑ Ankara'da Bir Kürt Köyü: Mikaila/İnler Katrancı, “Orta Anadolu'daki Bazı Kürt Köylerinin Bilinen Resmî Kuruluş Tarihleri”, s. 34.
  7. ↑ Ankara'da Bir Kürt Köyü: Mikaila/İnler Katrancı, “Neden Bu Kitap?”, s. 19-21.
  8. ↑ Ankara'da Bir Kürt Köyü: Mikaila/İnler Katrancı, “İskân Öncesi ve Sonrası Haymanateyn Bölgesi”, s. 22-23.
  9. ↑ 9,0 9,1 9,2 Suat Dede, From Nomadism to Sedentary Life in Central Anatolia: The Case of Rişvan Tribe (1830–1932), yüksek lisans tezi, Bilkent University, 2011.
Mikailîler ve Haymana Kürtleri

Genel çerçeve

İskân ve tarih

Köyler ve sahalar

Dil, kültür ve inanç

"https://wiki.greenanatolia.org/index.php?title=Orta_Anadolu_Kürtleri&oldid=9718" sayfasından alınmıştır