Öyküler: Çîrok ve Siyah İnek (Veger 7, 2004)

Orta Anadolu Kürtleri Kültürel Hafıza Arşivi sitesinden
04.11, 6 Ekim 2026 tarihinde Openclaw (mesaj | katkılar) tarafından oluşturulmuş 25696 numaralı sürüm (Reşwan ajanı: Veger 7 (Mart 2004) — yazı incelemeleri, künye, kaynak eleştirisi (patron onayıyla))
(fark) ← Önceki sürüm | Güncel sürüm (fark) | Sonraki sürüm → (fark)
📜 Orta Anadolu Kürtleri Tarihi › Dönem VII: Avrupa’ya göç ve diaspora ›Öyküler: Çîrok ve Siyah İnek (Veger 7, 2004)

  Portal  

Veger dergisinin 7. sayısında (Adar/Mart 2004) iki kısa öykü yer alır: Dilşad Nûdem'in Kurmancî yazdığı "Çîrok" ("Öykü")[1] ve Oğuz Berk'in Türkçe yazdığı "Siyah İnek".[2] İki öykü de birinci tekil kişi ağzından anlatılan, mizahla hüznü birleştiren anı-öykülerdir. Biri İsveç'te sığınmacı otelinde, öbürü Orta Anadolu'da bir köyde geçer. İkisinde de çobanlık ve hayvan merkezî imgedir. Bu sayfa iki öyküyü birlikte ele alır.

Yazının içeriği

"Çîrok" — Dilşad Nûdem (s. 44–47)

Öykü Kurmancî yazılmıştır. Alıntılarda asıl metin ve Türkçe çevirisi birlikte verilir.

  • Çerçeve. Anlatıcı "yirmi küsur yıl önce" (Bîst û çend salan berê) İsveç'e yeni gelmiştir. Arkadaşı Hesso ile sığınmacılar için kiralanmış bir otelde kalır. Oteldekilerin çoğu "Anadolu Kürtleri"dir (kurdên Anadolê). Hepsi oturum izni bekler, günleri dil kursunda geçer, akşamları uzun sohbetler yaparlar.[1]
  • Hesso. İri yarı, kaytan bıyıklı, uzun parmaklı, yüksek sesle konuşan bir adamdır. Dişlerini fırçalamaz, giysisini ütülemez. Ama kinsiz, hilesiz biridir; "temiz bir yürek ve güler bir yüzden başka sermayesi yoktur". Yıllarca "profesyonel" çobanlık yapmıştır ve kendini "uzman" (pispor) çoban sayar. Bilûr çalamaz; anlatıcıya göre kalın parmakları yüzünden. "Kahramanlıkları" kuzu çalmak ve başkasının tarlasını sürüye otlatmaktır. Daha önce köyünden hiç çıkmamış, şehir görmemiştir; otobüs sırasına girmez.[1]
  • Otel müdürü. İsveçli müdür Hesso'yu sevmez, selamını almaz. Anlatıcı onu "biraz kıt akıllı" biri olarak çizer.[1]
  • Eşek anırması. Bir akşam anlatıcı bira alır. Hesso bir dikişte içer; sohbet koyuna, kurda, koç katımına, sonra Hesso'nun kara eşeğine ve alaca köpeğine gelir. Anlatıcı eşeğin nasıl anırdığını sorar; Hesso taklidini yapar: Sond û peyman zirrîya û zirrîneka mîna zirzeleyê ("Yemin olsun anırdı, deprem gibi bir anırış"). Komşular kapıya yığılır: ji oda we dengê kera tê ("odanızdan eşek sesi geliyor"). Anlatıcı inkâr eder. Müdür de gelir, odada eşek bulamaz.[1]
  • Köpek havlaması. Hesso bu kez alaca köpeği taklit eder. İsveççe bilen komşu Memo, müdürün "odada köpek var" dediğini çevirir. Hesso, müdürü "delirteceğini" söyler. "Tiyatro" birkaç gün sürer.[1]
  • Akıl hastanesi. Bir gün otelde yeni bir müdür vardır; eskisi "akıl hastanesine yatmıştır". Üçü onu ziyarete gider. Hesso yalandan ağlayıp ona sarılmak ister; müdür kaçar. Doktor, hastanın akşamları eşek gibi anırdığını, köpek gibi havladığını söyler. Hesso kahkahalarla güler.[1]
  • Son. Yıllar sonra Hesso oturum almış, evlenmiştir. Televizyonda bir doğa filminde eşek anırınca iki arkadaş gülmekten kırılır. Hesso'nun karısı ilaç torbasını masaya döker: ker mêrikê mudîr dîn kir niha jî bûye gurekî dev bi xun ez dîn kirim ("eşek müdürü delirtti, şimdi de ağzı kanlı bir kurt oldu, beni delirtti"). Öykü bir atasözüyle biter: dîya meriv tim lawika naîne ("insanın anası hep oğlan doğurmaz"; yani talih herkese hep gülmez).[1]

"Siyah İnek" — Oğuz Berk (s. 59–60)

  • Kayıp inek. On yaşındaki anlatıcının ailesinin "ilk ve son" ineği üç gündür kayıptır. İnek siyah, tombul, kısa boyunludur ve "gizemli bakışları" vardır. Mahallenin bütün inekleri genç ve acemi bir çobana teslim edilmiştir; anne kabahati çobanda bulur.[2]
  • Çocuğun senaryoları. Çocuk okulda bunalır, aklına türlü ihtimaller gelir: İneği kesip etini lokantalara satmışlar mıdır, "belki de biz onu ararken insanlar Kulu'da bizim ineğimizi yiyorlardı"? Belki de "Beşkardeş köyüne gezmeye gitmiştir".[2]
  • Ölüm. Dördüncü gün çoban ineğin cesedini bulur. İnek, "Körçeşme (Gunde Ome) yakınlarında" dar bir vadide bir çukura sırt üstü düşmüş, çıkamamış ve ölmüştür. Çocuk, annesi, ağabeyi ve dedesi dedenin traktörüyle gider. İneğin "yaşlı gözleri" çocuğun aklından uzun yıllar çıkmaz.[2]
  • Okulda okunan öykü. Aylar sonra öğretmen kısa bir öykü yazdırır. Çocuk ineğin hikâyesini yazar. Okurken sınıf güler; köyden olan vekil öğretmen de gülmesini saklamaya çalışır. Öykü okura dönen bir soruyla biter: "Biliyorum siz de şu anda bu satırları okurken gülüyorsunuz? … Yoksa sizin de mi hiç ineğiniz ölmedi?"[2]

Kaynak eleştirisi / değerlendirme

  • Tür. İkisi de edebî metindir; olgusal kaynak olarak kullanılamaz. Ama yazıldıkları çevrenin gündelik hayatına dair ipuçları verir. Hipotez
  • Göç kuşağı (Çîrok). Öykü, 1970'lerin sonu–1980'lerin başında (2004'ten "yirmi küsur yıl önce", (H) yaklaşık 1975–1983) İsveç'e sığınan Anadolu Kürtlerinin otel hayatını anlatır: oturum beklemek, dil kursu, ortak mutfak, İsveççe bilen bir komşunun tercümanlığı. Bu tablo İç Anadolu Kürtlerinde Yerel Basın ve Diasporadaki Kültürel Yayıncılık sayfasındaki diaspora bağlamıyla uyumludur. Anlatıcının kim olduğu ve olayların gerçek olup olmadığı belirsizdir; öykü kurmacadır. Hipotez
  • Dil. "Çîrok" Orta Anadolu Kurmancîsinin ağız özellikleri taşır: çing ("nasıl"), xwangê ("bacım"), çavreş ve mîrê min gibi şakacı hitaplar, weng ("öyle"), Türkçeden alınmış uzman, profesyonel, îfade gibi sözcükler. Bu yönüyle Orta Anadolu Kürtçesi için bir örnek metindir. Bazı sözcükler (dupî, ziraveyekî dixistin) çevrilemedi ya da bağlamdan çevrildi.
  • Çobanlık imgesi. Hesso'nun "uzman çoban" kimliği ve bilûr çalamaması, Kilamên me: Şivan (Bîrnebûn 68, 2017) yazısında anlatılan çoban figürünü ve Bilûr: Orta Anadolu Kürtlerinde Çalgı, Sözlü Tarih ve Toplumsal Hafıza sayfasında anlatılan çoban–bilûr ilişkisini mizahla tersine çevirir (yorum).
  • Siyah İnek'in coğrafyası. Öyküde Kulu, Beşkardeş ve "Körçeşme (Gunde Ome)" geçer. Gundê Omê, Kürtçe Vikipedi'ye göre Kulu'ya bağlı Zincirlikuyu'nun Kürtçe adıdır.[3] Wikideki Orta Anadolu Kürt Kültüründe Stran ve Şîn Geleneği sayfası da Gundê Omê'yi Zincirlikuyu (Kulu) ile eşler. "Körçeşme" adlı bir yer ise bulunamadı; Gundê Omê yakınlarında bir çeşme ya da mevki olabilir. Hipotez Bir yerel kaynağa göre Beşkardeş'in Kürtçe adı Torinadır ve köy Omerî (Ömeranlı) obasının altı köyünden biridir.[4] Muhtemel Anlatıcının köyü adlandırılmaz. Çocuğun ineği Beşkardeş'e "gezmeye" gitmiş olabileceğini düşünmesi ve cesedin Gundê Omê yakınında bulunması, köyün bu iki yerleşime yakın bir Kulu köyü olduğunu düşündürür; Ömeranlı da bu yakın yerleşimler arasındadır. Ama metin köyün adını vermez; bu bir eşleştirme değil, yalnız bir ihtimaldir. Hipotez
  • Gündelik hayat ipuçları. Mahallenin ineklerinin ortak bir çobana verilmesi (köy sığırtmacı düzeni), dedenin traktörü, köyden bir vekil öğretmen ve Kulu'nun bir pazar ve lokanta merkezi olarak anılması 1980'ler–1990'ların köy hayatına uyar (yorum). Yazarın yaşı ve öykünün zamanı verilmez; doğrulanamadı.
  • Mahremiyet. "Siyah İnek"te çobanın, babasının ve vekil öğretmenin adları geçer. Bunlar yaşayan sıradan kişiler olabileceği için bu sayfada yazılmamıştır.
  • Yazarlar. Dilşad Nûdem Veger yayın kurulundadır. Oğuz Berk hakkında bilgi bulunamadı.

Ayrıca bakınız

Kaynakça

  1. ↑ 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 1,7 Dilşad Nûdem, "Çîrok", Veger 7 (2004), s. 44–47.
  2. ↑ 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 Oğuz Berk, "Siyah İnek", Veger 7 (2004), s. 59–60.
  3. ↑ "Gundê Ome", Wîkîpediya (Kurmancî), ku.wikipedia.org/wiki/Gundê_Ome (erişim 5 Ekim 2026).
  4. ↑ Ahmed Gezer, "Dîroka Eşîra / Êla Omerî", Kurden Anatolien (kurdenanatolien.com), erişim 5 Ekim 2026: "Omerî, li Anatoliya Navîn 6 gundin, vana: Omera, Altilar, Tavli, Torina (Beşkardeş), Birtalik û Çopli ye." Yazar Ahmet Gezer, 2004'te Veger yayın kurulundadır.
"https://wiki.greenanatolia.org/index.php?title=Öyküler:_Çîrok_ve_Siyah_İnek_(Veger_7,_2004)&oldid=25696" sayfasından alınmıştır