Orta Anadolu'nun Kürt aşiretleri

Bölgeye gelip yerleşen ve kısmen çözülmüş de olsa aşiret bağları bugün ayakta kalmış üç büyük aşiret Reşvan, Canbeg ve Şeyhbızini aşiretleridir. Bu üç aşiret, Kulu ve Cihanbeyli bölgelerinde yerleşik hayata geçen Kürt topluluklarının temelini oluşturmaktadır. Bu aşiretlerin yerleştirilme sürecinde Osmanlı Devleti tarafından uygulanan iskân politikalarının etkisi olduğu, yerleşim yerlerinin seçiminde vergi alabilmek ve siyasi kontrol sağlamak amacının ön planda olduğu görülmektedir. Bu aşiretlerin yerleşim yerlerinde aşiret bağlarının zaman içinde çözülmesine neden olan faktörler arasında, coğrafi olarak yakın yerleşim yerleri seçilmesi ve hayvancılık yapmanın gereksinimleri yer almaktadır. "Reşvan aşireti, Osmanlı İmparatorluğu'nun kuruluş, genişleme, duraklama ve gerileme devirlerinde, siyasi, iktisadi ve içtimai vaziyetin değişmesine bağlı olarak, farklı stratejiler, yöntemler uygulanmasına rağmen özerk bir statüye sahip olan bir aşiretti. Bu özerklik, aşiretin yerleşik düzene geçmeye direnci, vergi vermemesi ve yaylak ve kışlakları arasındaki hareketleriyle ilişkilendirilmektedir. Ayrıca, Reşvan aşireti Hasankeyf eyaletinin en büyük sekiz aşireti arasında sayılmaktadır." "Reşvan aşireti, Osmanlı yönetim usullerinde farklı özelliklere sahip olan bir aşiretti. Özerk bir statüye sahipti ve kendilerine verilen sınırlar içinde özgürce hareket edebiliyorlardı. Ayrıca, aşiret reislerinin yönetim ve adalet konularında önemli bir rol oynadığı görülmekteydi. Bu özellikleri nedeniyle, Reşvan aşireti özellikle Osmanlı İmparatorluğu'nun iskân siyaseti açısından önemli bir aşiret olarak kabul edilmekteydi." Reşvan aşireti gibi bazı Kürt aşiretleri, Osmanlı İmparatorluğu'nun iskân politikalarına direnmiş ve özerk bir statüye sahip olmuşlardır. Bu aşiretlerde kethüdalar, ihtiyarlar ve diğer söz sahipleri, boy beyi olarak istedikleri şahısları seçme yetkisine sahiptiler. Ancak bu yetki kethüdalığın ırsi bir müessesesi olarak görülmektedir. Reşvan aşireti, Osmanlı İmparatorluğu döneminde hakimiyeti kurmak amacıyla yürütülen iskân politikaları kapsamında Orta Anadolu bölgesine yerleştirilmiştir. Bu aşiret, tarihte özerk bir statüye sahip olmuş ve kendi iç yapısında kethüdalar, ihtiyarlar ve diğer söz sahipleri tarafından yönetilmiştir. Aşiret, zaman içinde farklı alt birimlere bölünmüş ve bugün hala Kulu ve Cihanbeyli bölgesinde kurdukları köylerin isimleri aşiret isimleri ile anılmaktadır. Örnek olarak bölgede birçok köye yayılmış olan Omeran aşiretinin kurduğu köylerin bugünkü isimleri, Altılar, Arşıncı, Çöpler, Beşkardeş, Tavşançalı, Acıkuyu'dur. Sevkanlı aşiretine bağlı köyler Celep, Bulduklu, Gordoğlu, Kerpiçli iken Nasuri aşiretine bağlı olanlar Yeniceoba, Hacılar, Burumsuz, Şerefli, Karagedik, Hacılar köyleridir. Bu örnekler, Kulu ve Cihanbeyli bölgesinde yerleşmiş olan Kürt aşiretlerinin özellikle hayvancılık faaliyetleri ve aşiret yapıları üzerinden bölgenin isimlendirilmesi ve yerleşim yerlerinin belirlenmesi sürecine işaret etmektedir. Aşiretlerin kurduğu köylerin bugünkü isimleri, aşiretlerin tarih içindeki varlıklarının bir yansıması olarak görülebilir. Fransız araştırmacı Vital Cuinet'in 1890-1894 arasında yazdığı Asya Türkiyesi adlı eserinin birinci cildinde, Orta Anadolu Bölgesi'ndeki Kürt aşiretleri hakkında geniş bilgiler verir. Kitapta, Kürt aşiretlerinin yerleşim yerleri, kuruluşları, sosyal ve ekonomik durumları, inançları, gelenekleri ve diğer özellikleri hakkında bilgiler sunulur. Cuinet, aşiretler arasındaki ilişkileri, aşiret reislerinin gücünü ve aşiret yapılarının nasıl çalıştığını da açıklar. Bu eser, Orta Anadolu Bölgesi'ndeki Kürt aşiretleri hakkında bilgi edinmek isteyenler için önemli bir kaynaktır. Vital Cuinet'in eserinin şu bilgileri buluruz: Reşvan: Bu aşiret birkaç bavıktan oluşmuştur ve bu bavıklar isimlerini ya liderlerinin ya da bulundukları mıntıkanın adından almışlardır. Bu bavıklardan birkaçının adı şunlardır: Mısırlı, Kuaranlı, Halıkiyanlı, Şılıkiyanlı vd. Şeyhbızınlı (Şeyhbızıni): Bu aşiret de şu bavıklardan oluşmaktadır: Horasanlı, Heyvedanlı, Leranlı, Jirdıkiyanlı, Nosalanlı vd. Badıllı Terikiyanlı Mikaili Yambekli (Reşoyi): Bu aşiret de şu bavıklardan oluşur: Gurekli, Derveşanlı, Tuzonanlı, Topuşaği ve Toyikanlı. Koyibanlı (Reşoyi): Birçok bavıktan oluşan bu aşiretin başlıca bavıkları Alikiyanlı ve Nafkiyanlı'dır. Seifanlı (Seyfanlı): Bu aşiret pek fazla nüfusu olmayan üç bavıktan oluşmuştur. Atinanlı: Birçok bavıktan oluşmuş olup başlıcaları şunlardır: Gezeranlı, Jelikiyanlı, Davudan, Eliasanlı vd. Bu iskân politikalarının sonucunda, Kürt aşiretleri Orta Anadolu bölgesine yerleştirilmiş ve yerleşik hayata geçme süreci başlamıştır. Kulu ve Cihanbeyli bölgesinde kurulan ilk yerleşim yerleri, Reşvan, Canbeg ve Şıhbızinli aşiretlerine mensup Kürtler tarafından kurulmuştur. Bu aşiretlerin bugün hala etkili olduğu bölgede kurdukları köyler, aşiretlerin isimleri ile anılmaktadır. Sivas valisi Seyyid İbrahim Bey'in İstanbul'a yazdığı bir arzda, Rişvan aşiretinin bahar mevsimi başladığında Sivas'a on iki saat mesafede bulunan Uzunyayla'ya çıktıklarını ve güz mevsiminde de kışlakları olan Konya taraflarındaki Paşadağı'na gidiş gelişleri esnasında kendi tasarrufunda bulunan Sivas'ın köylülerine zarar verdiklerini, bu yüzden bunların iskân edilmeleri gerektiğini belirtmiştir. Osmanlı İmparatorluğu döneminde uygulanan iskân politikaları, Kürt aşiretlerinin yarı-göçebe yaşam tarzını terk ederek Orta Anadolu bölgesine yerleşmelerini sağlamıştır. Bu politikalar, Türkmen boylarını yerleşik hayata geçirmek ve onlardan vergi alabilmek amacını taşımaktaydı. Bölgeye yerleşen aşiretlerin, mümkün olduğunca dağınık yerleştirilmesi, aşiret bağlarının zayıflamasını sağlamak amacını taşımaktaydı. Günümüzde Kulu ve Cihanbeyli gibi bölgelerde, Reşvan, Canbeg ve Şeyhbızinli gibi büyük aşiretlerin yerleşimleri görülmektedir. Bu aşiretlerin tarihi, Osmanlı Devleti'nin iskân politikalarının etkisi ile paralel olarak ele alınabilir. Bu arzda belirtildiği gibi, Osmanlı Devleti döneminde Orta Anadolu bölgesindeki Kürt aşiretleri için uygulanan iskân politikaları, aşiretlerin yarı-göçebe yaşam tarzını terk etmelerini ve yerleşik hayata geçmelerini amaçlamıştır. Bu amaç doğrultusunda, aşiretlerin kalabalık oluşları ve eski uygunsuz hareketleri nedeniyle parça parça yerleştirilmeleri planlanmıştır. Bu politikalar sonucunda, Orta Anadolu bölgesinde yerleşik hayata geçen Kürt grupları arasında, aşiret bağları zamanla çözülmüş ve kolektif bir tavır almaları engellenmiştir. Kısacası, Osmanlı İmparatorluğu döneminde uygulanan iskân politikaları sonucunda Orta Anadolu bölgesine yerleşen Kürt aşiretleri, yarı-göçebe yaşamlarını terk ederek yerleşik hayata geçmişlerdir. Bu süreçte aşiretlerin iskân edilmeleri ve dağınık yerleştirilmeleri amaçlanmıştır. Bu politikalar sonucunda aşiretler arasında kopukluklar ortaya çıkmış, ancak aşiret bağlarının çözülmesi topluluklar arasında bir kopuşa neden olmamıştır. Aşiret bağları üzerinden geliştirilen toplumsal ilişkiler, başka bir forma dönüşerek devam etmiştir. Bu ilişkilerin bugün de evlilik bağları aracılığıyla sürdüğü görülmektedir. Orta Anadolu bölgesindeki Kürt aşiretleri, 19. yüzyılda Osmanlı Devleti'nin merkezileşme politikaları uyarınca yerleşik hayata geçme sürecine sokulmuşlardır. Bu süreçte aşiretler, iskân politikalarının baskıları nedeniyle güneyden kuzeye doğru bir yol izlemişlerdir. İskân politikalarının amacı, devlet otoritesini tesis etmek için kurulan "Fırka-i Islahiye" ile konargöçerleri bir bölgede yerleşik hayata geçirmekti. Aşiretler, bu baskılar sonucunda Torosları aşarak Orta Anadolu'nun iç kesimlerine gelmiş ve yerleşik hayata geçmiştir. Erken Cumhuriyet dönemine kadar aşiret konfederasyonlarının yönetsel bağları sürmüş olsa da ağalık, beylik gibi unsurlar Orta Anadolu bölgesine iskân edildikten sonra uzak mesafeli kurulan köyler nedeniyle yönetimsel baskısını kaybetmiştir. Cumhuriyet dönemi ile birlikte yapılan sosyal ve ekonomik reformlar, Kürt topluluklarının hayatını ciddi şekilde etkilemiştir. Aşiret yapısının önemini yitirmesi, yerleşik hayata geçişi hızlandırmıştır. Cumhuriyet döneminde uygulanan iskân politikaları, aşiret yapısının çözülmesine yol açarken, köyler arasındaki ilişkileri de değiştirmiştir. Köyler arasındaki ekonomik ve sosyal bağlar zayıflarken, köy içi toplumsallaşma ve kolektif dayanışma duygusu güçlenmiştir. Aynı zamanda, Cumhuriyet döneminde uygulanan dil, kültür ve inanç özgürlüklerinin kısıtlanması, Kürt topluluklarının kimliğini ve kültürel değerlerini koruma çabasını arttırmıştır.

Cumhuriyet Dönemi Kulu ve Cihanbeyli

Kulu ve Cihanbeyli bölgesi, Orta Anadolu Bölgesi'nin merkezi konumda olduğu için, tarih boyunca birçok medeniyete ev sahipliği yapmış ve bu medeniyetlerin izlerini taşımaktadır. Bu bölgede yer alan antik kalıntılar, tarihi ve kültürel zenginliği göstermektedir. Kulu ve Cihanbeyli bölgesi aynı zamanda, tarım ve hayvancılık sektörlerinin önemli bir bölgesi olarak bilinmektedir. Tarım ve hayvancılık, bölgenin ekonomisini temel almaktadır. Kulu ve Cihanbeyli bölgesi, Konya-Ankara arasında yer alması nedeniyle, ticaret ve turizm açısından da önemlidir. Bölgede su kaynaklarının yetersizliği, tarımı zorlaştırmaktadır. Kulu ve Cihanbeyli ilçelerinde, tarımın yanı sıra hayvancılık da yaygın olarak yapılmaktadır. Özellikle sığır ve koyun yetiştiriciliği yaygın olarak yapılmaktadır. Bu bölgelerde ayrıca, madencilik, imalat sanayi ve turizm gibi diğer ekonomik faaliyetler de yer almaktadır. Son yıllarda, Kulu ve Cihanbeyli bölgesi, sosyo-ekonomik açıdan hızlı bir gelişme göstermiştir. Konya ve Ankara gibi büyük şehirlere yakın olması, bölgenin ekonomik faaliyetlerine katkıda bulunmuştur. Bununla birlikte, bölgenin tarımsal faaliyetleri ve hayvancılık sektörü hala önemli bir ekonomik kaynaktır. Hespkeşanlar, Osmanlı yönetimine vergi vermek yerine kendilerine atlarını çektirerek hizmet veriyorlardı. Bu sebeple de Osmanlı belgelerinde "Atçeken" olarak kayıtlı oluyorlardı. Osmanlı döneminde Hespkeşanların özerk bir statüye sahip oldukları bilinmektedir. Iskan politikaları sonrası Hespkeşanlar Kulu ve Cihanbeyli bölgesine yerleştirilmişlerdir ve bu bölgeler bugün Kürt topluluklarının yoğun olarak yaşadığı yerleşim yerleri olarak kalmıştır. Bu bölünmeler sonucunda Hespkeşanların bazı kesimleri Kulu ve Cihanbeyli bölgesine yerleşmiştir. Kulu ve Cihanbeyli bölgesi Osmanlı İmparatorluğu döneminde iskân amaçlı yerleştirilen Kürt topluluklarının yoğun olarak yaşadığı bir alandır. Bu nedenle Kulu ve Cihanbeyli bölgesinde Kürt topluluklarının tarihi ve sosyal yapısı çok katmanlıdır. Bu katmanlar arasındaki aşiret ve kabile bağları, günümüzde hala belirgindir. Hespkeşanların üzerinde yaşadığı Yazıçayır'ından Tavşançalı'ya kadar olan bugünkü Kulu Havzası'na Kureyşözü adı verilmekteydi. Kureyşözü bölgesinin üzerinde yerleşik halde köy yoktu. Kureyşözü, Hespkeşanların daha çok yaz yurtları konumundaydı . Kulu'da yapılan alan araştırmasında gerçekleştirilen derinlemesine görüşmelerde, seksen bir yaşında olan görüşmeci, büyüklerinin anlattıklarından yola çıkarak, Kulu ve Cihanbeyli bölgesine Kürtlerin yaz aylarında hayvanlarını otlatmak için geldiklerini belirtmiştir. Bu bilgiler, Kulu ve Cihanbeyli bölgesinin önceleri konar-göçer bir şekilde yaşayan Hespkeşanlar tarafından yoğun olarak kullanılmış olduğunu ve Osmanlı döneminde ayrıcalıklara sahip olan bu topluluğun zaman içinde bölünerek yerleşik hale geçtiğini göstermektedir. Bu yerleşimlerin yaz ayları için yurt olarak kullanıldığı ve hayvanların otlatıldığı anlaşılmaktadır. Bu bilgiler, Hespkeşan aşiretinin genellikle at yetiştiriciliği ve küçükbaş hayvancılıkla uğraştığını göstermektedir. Kulu ve Cihanbeyli bölgesine yaz aylarında hayvanlarını otlatmak için geldikleri belirtilmektedir. Bu, Hespkeşanların öncelikli olarak konar-göçer bir yaşam tarzına sahip olduğunu düşündürmektedir. Ancak Osmanlı belgelerinde Hespkeşanların bölgede yerleşik halde yaşadıkları da belirtilmektedir. Bu, Hespkeşanların bölgede hem yerleşik hem de konar-göçer bir yaşam tarzına sahip olabileceklerini göstermektedir. Bu kaynaklar, Hespkeşanların 16. yüzyılın başlarında Osmanlı İmparatorluğu tarafından kayıtlara geçirildiğini ve vergi olarak haraç ödediklerini gösterir. Ayrıca, Hespkeşanların at yetiştiriciliği ile uğraştıkları ve konar-göçer bir hayat tarzına sahip oldukları belirlenmektedir. Bu kaynaklar, Kulu ve Cihanbeyli bölgesinin tarihine ışık tutmakta ve bölgede yaşayan toplulukların geçmişini anlamak için önemli bilgiler sunmaktadır. Hepskeşanların kökenine dair bir dipnotta, 1591'de tutulan "Espkeşan Kanunnamesi" adlı fermandan söz edilmektedir. Fermanda Hepskeşanların "Haymana Taifesi" adlı "Ekradlardan" olduğu belirtiliyor. "Ekrad" sözcüğünün Arapça kökenli olduğu, "Kürt" manasına geldiğini biliyoruz. Bu bilgiler, Hespkeşan aşiretinin Kürt kökenli olduğunu ve Osmanlı döneminde kayıtlara geçmiş olduğunu göstermektedir. Aynı zamanda, aşiretin önceleri konar-göçer bir şekilde yaşadığı, ancak daha sonra yerleşik hale geldiği ve at yetiştiriciliği ve küçükbaş hayvancılıkla uğraştığı anlaşılmaktadır. Ancak, kaynaklarda Kürt olduğuna dair belirgin ipuçların bulunması nedeniyle, Hespkeşanların Kürt kökenli bir topluluk olarak kabul edilmesi daha doğru olabilir. Ayrıca, Kulu ve Cihanbeyli bölgesine yerleşen ilk Kürt topluluğu olarak kabul edilmeleri de mümkündür. Ancak, Hespkeşanların tam olarak Türkmen veya Kürt olduğunun tarihi kaynaklarla tam olarak kanıtlanamaması, bu konunun hala tartışmalı olduğunu göstermektedir. Ancak, yapılan çalışmalar ve elde edilen kaynaklar genellikle Hespkeşanların Kürt olduğuna dair göstergeler sunmaktadır. Bu nedenle Hespkeşanların kökeni konusunda net bir sonuca varmak zor olabilir. Ancak, belgeler ve elde edilen kaynaklar genellikle Hespkeşanların Kürt olduğuna dair göstergeler sunmaktadır. Bu konu hakkında daha fazla araştırma ve inceleme yapılması gerektiği açıktır. Böylece Hespkeşanların Kulu ve Cihanbeyli bölgesindeki varlığı kısıtlı kalmıştır. Bu olayların etkisiyle bölgede yerleşmiş olan diğer aşiretlerin nüfusu arttı ve Hespkeşanların yerlerine geçtiler. Hespkeşanların varlığı günümüzde sadece isimleri ile sürdüğü köylerde görülebilir. Aşiret bağlarının zayıflaması ve nüfusun azalması sonucu Hespkeşanların etkisi Kulu ve Cihanbeyli bölgesinde azalmıştır. Bu bilgilerin ışığında, Hespkeşan aşiretinin Kürt kökenli olduğu ve Orta Anadolu bölgesinde konar-göçer bir şekilde yaşadıkları kabul edilse de, iskân politikaları sonucu yerleşik hale geçtikleri ve zamanla aşiret bağlarının zayıfladığı ve aşiret adının yerine "Atçeken" gibi soyadların kullanıldığı da belirtilmektedir. Ancak, Hespkeşanların kökeni konusunda tam bir kesinlik bulunmamaktadır. Bu iskân politikası sonucu, Kulu ve Cihanbeyli bölgesinde farklı Türkmen aşiretlerinin bir arada yaşamasına neden olur. Fakat, bu aşiretlerin aşiret bağları zamanla çözülür ve topluluklar arasında bir kopuş yaşanmaz. Aşiret bağları üzerinden geliştirilen toplumsal ilişkiler, başka bir forma dönüşerek devam eder. Bu yerleşimler sonucu, Kulu ve Cihanbeyli bölgesi bugünkü Orta Anadolu Kürtlerinin yoğun olarak yaşadığı bir bölge haline gelir. Bu bilgiler, Kulu ve Cihanbeyli bölgesinin 18. yüzyıldan itibaren Türkmen aşiretleri ve Hespkeşanlar tarafından yerleştirildiği fikrini desteklemektedir. Osmanlı yönetimi, bu bölgede yerleşik hayatı benimseyen Türkmen aşiretlerini kontrol altına almak ve düzenli vergi toplamak amacıyla bu yerleşimleri gerçekleştirmiştir. Bu yerleşimlerin sonucunda, Kulu ve Cihanbeyli bölgesi Türkmenlerin yoğun olarak yaşadığı bir bölge haline gelmiştir. Sonuç olarak, Kulu ve Cihanbeyli bölgesi Orta Anadolu Kürtlerinin yoğun olarak yaşadığı yerleşim yerlerinden biridir. Hespkeşan aşireti olarak bilinen topluluk, Kulu ve Cihanbeyli bölgesine yerleştirilen ilk Kürt topluluğu olarak kabul edilse de, özellikle Türkmen boyu olarak da tanımlanmaktadır. 18. yüzyıldan itibaren, Türkmen aşiretleri de bu bölgeye iskân edilmiştir. Bu bölgede bugün de Kürtlerin yerleşik olarak yaşadıkları köyler bulunmaktadır. Kulu ve Cihanbeyli bölgesi Orta Anadolu Kürtlerinin yoğun olarak yaşadığı bir yerleşim yeri olmasına rağmen, tarih boyunca birçok aşiret ve etnik grubun yerleşim yeri olarak kullanılmıştır. Hespkeşan aşireti, bölgenin ilk Kürt topluluğu olarak kabul edilir ancak kökenleri hakkında farklı tezler mevcuttur. Celâli İsyanları ve kolera salgını sonrası nüfus azalmasına rağmen, Cihanbeyli bölgesinde Hespkeşan aşireti mensuplarının hala yaşadığı bilinmektedir. Canbeg aşireti ise bölgenin en büyük aşireti olarak kabul edilir ve küçükbaş hayvancılık alanında önemli bir rol oynamıştır. Kulu ve Cihanbeyli bölgesi, tarih boyunca çeşitli aşiretler tarafından yerleşilmiş ve kullanılmıştır. Hespkeşan aşireti, bölgede ilk yerleşen Kürt topluluğu olarak kabul edilmektedir. Ancak, 18. yüzyıldan itibaren Osmanlı yönetimi tarafından kontrol altına alınması amacıyla birçok Türkmen aşireti de bölgeye yerleştirilmiştir. Canbeg aşireti ise bölgede demografik olarak en büyük aşiret olarak kabul edilmekte ve küçükbaş hayvancılık alanında önemli bir yere sahiptir. Bölgede yapılan görüşmeler, bölgenin tarihine ve aşiretlerin geçmişine dair bilgiler sunmaktadır.

"Konya çölündeki Kürt aşiretleri": Cumhuriyet ve Orta Anadolu Kürtleri

Mustafa Kemal, 1923 yılında İzmit'te yaptığı bir konuşmada, Cumhuriyet rejiminin önderi olarak Türkiye'nin geleceğini konu almıştır. Bu konuşmada, Türkiye'nin geleceği için öncelikli olarak milliyetçilik, laiklik, hukukun üstünlüğü ve ekonomik kalkınma gibi konuları ele almıştır. Cumhuriyet rejiminin, Türkiye'nin geleceği için güçlü bir temel oluşturmasını amaçlamıştır. Bu konuşma, Türkiye'nin geleceği için önemli bir adımdır ve Cumhuriyet rejiminin öncülüğünün Türkiye'nin geleceği için nasıl bir yol izleyeceğinin ipuçlarını verir. Sorulardan biri, Kürt topluluklarının "Milli Mücadele"ye destek olmalarını sağlamak adına Mustafa Kemal tarafından Kürt aşiret liderlerine verilen özerklik sözü ile ilgilidir. Mustafa Kemal, Kürt aşiret liderlerine verdiği özerklik sözünün, Kürt topluluklarının Milli Mücadele'ye destek olmalarını sağlamak için verilmiş bir ödül olduğunu belirtir. Ancak Cumhuriyet rejimi, tüm halkların eşit ve adil bir şekilde yönetilmesi ilkesi çerçevesinde hareket etmekte ve ayrımcılık yapmamaktadır. Mustafa Kemal, Kürt halkının Milli Mücadele'nin bir parçası olduğunu ve Türkiye'de yaşayan tüm halkların eşit haklara sahip olduğunu vurgulamaktadır. Bu soruya Mustafa Kemal'in verdiği cevap şöyledir: Ulusal sınırlarımız içinde yaşayanlar yalnızca sınırlı bir bölgede çoğunluğu oluşturan Kürtlerdir. Ancak, diğer azınlıklar da var ve biz onların da haklarını koruyacağız. Herkesin dilini, dinini ve kültürünü koruyacağız. Kürtler de Türkiye Cumhuriyeti vatandaşlarıdır ve onların da haklarını koruyacağız. Ancak, bu hakları kullanırken diğer vatandaşların haklarını da koruyacak şekilde kullanmalarını bekliyoruz. Milli Mücadele sırasında Kürt aşiretleri de bize destek verdiler ve biz de onlara özerklik sözü verdik. Ancak, bu özerklik sadece ekonomik ve yerel yönetim konularında olacaktır ve devletin bütünlüğünü ve milli birliğini koruyan yasalar içinde gerçekleşecektir. Yukarıda Mustafa Kemal Atatürk'ün, Kürt topluluklarının Milli Mücadele'de destek olmalarını sağlamak adına verdiği sözleri ile ilgili bir cevap vermiş olmasına rağmen, Atatürk döneminde ve sonrasında Kürt halkına karşı uygulanan siyasi politikalar, Kürtlerin ekonomik, sosyal ve kültürel haklarını gasp etmiştir. Atatürk dönemi ile birlikte Kürtlerin dil, kültür ve tarihi hakkında yapılan yasaklamalar, Kürtlerin sosyal ve kültürel hayatını ciddi şekilde etkilemiştir. Ancak, bu özerklik sözünün uygulanması gerçekleşmemiştir ve Cumhuriyet dönemi boyunca Kürtler, Türk yönetiminin assimilyasyon politikalarına maruz kalmışlardır. Kürt dilinin ve kültürünün kullanımı yasaklanmıştır ve Kürtlerin siyasi ve sosyal hakları sınırlandırılmıştır. Günümüzde Kürt sorunu hala çözülmemiş bir sorun olarak devam etmektedir. Mustafa Kemal Atatürk'ün bu söylemi, Türkiye'de Kürtlerin yerel özerkliğine olanak tanıyarak, onların kendi kimliklerini yaşama şansı vermeye çalıştığını göstermektedir. Ancak aynı zamanda Türkiye halkının birliğinin önemine dikkat çekmektedir. Atatürk, Kürtlerin ve Türklerin arasına sınır çizmenin doğru olmadığını, bunun yerine yeni bir program yapılması gerektiğini ifade etmektedir. "Milli Mücadele"nin önderi Mustafa Kemal, 1923 yılında verdiği bu mülakatta "Konya Çölü'ndeki Kürtlere" değinir. Kürt topluluklarının Kürdistan ve Anadolu coğrafyalarında çok geniş bir alana yayıldığını belirtmek için, Konya bölgesindeki Kürtleri örnek gösterir. Bu söylem, Konya Çölü bölgesinde Kürtlerin varlığının ve nüfus yoğunluğunun geçmişte de mevcut olduğunu gösterir. Aynı zamanda, Mustafa Kemal'in Kürtler için özerklik sistemi oluşturulmasının önemine dikkat çekmektedir ve Türkiye halkının bir bütün olarak tanımlanmasının önemine vurgu yapmaktadır. Cumhuriyet rejiminin doğduğu dönemde Kürt topluluklarının geniş bir coğrafyaya yayılmış olması nasıl bir sorun yaratmışsa, aynı sorun hemen aynı biçimde günümüze kadar kalmıştır. Bu sorun, Kürt topluluklarının etnik kimliklerini, dil ve kültürlerini koruma çabaları ile Türkiye'nin ülkenin birliği ve milliyetçi ideolojisini koruma çabaları arasındaki çatışma nedeniyle ortaya çıkmıştır. Cumhuriyet rejiminin kuruluşunda Kürt topluluklarının yerleşik düzene geçirilmesi amacıyla yapılan özerklik sözü, sonraki yıllarda uygulanamamış ve Kürt sorunu günümüze kadar devam etmiştir. Aynı zamanda, Kürt topluluklarının Türk unsurlarla birlikte yaşadığı ve Türklerle birlikte tanımlanması gerektiği vurgulanmaktadır. Bu, Türkiye'nin kuruluşunda karşılaşılan ve günümüze kadar devam eden bir sorun olarak ortaya çıkmıştır. Bu sorunun çözümü için, Kürt topluluklarının kendilerini özerk bir biçimde yönetmeleri amaçlanmıştır. Fakat, bu sözlerin uygulanmaması Kürt sorununun devam etmesine neden olmuştur. Ancak Kürt topluluklarının tarihi, kültürel ve dilsel kimliğine yönelik talepleri bugün hala güncel bir konudur. Bu taleplerin yerine getirilmemesi, Kürt topluluklarının sosyal, ekonomik ve politik haklarının ihlali ile sonuçlanmıştır. Bugün Türkiye'de Kürt topluluklarının haklarının güvence altına alınması, özerklik taleplerinin yanı sıra, özgür ve demokratik bir ülke için önemli bir adımdır. Tanzimat Fermanı 1839 yılında ilan edilmiştir. Bu ferman ile Osmanlı Devleti, kendisini modern bir devlet olarak tanımlamaya ve modernleşme yolunda adımlar atmaya başlamıştır. Bu süreçte, Osmanlı Devleti'nin bölgesel ayrım yapmaksızın tüm vatandaşlarının eşit haklara sahip olduğunu vurgulamaya çalışmıştır. Ancak bu idealin gerçekleşmemesi nedeniyle, bölgesel ayrımlar ve farklı etnik grupların haklarının eşit olmaması sonucunu doğurmuştur. Cumhuriyet rejimi ise 1923 yılında kurulmuştur. Cumhuriyet rejimi, Türk milliyetçiliği temelinde kurulmuştur. Bu süreçte, Türk milliyetçiliği üzerinden birçok etnik grubun kimlikleri inkâr edilmiştir. Bu inkâr süreci, Kürt topluluklarının kolektif kimlik taleplerine karşın devam etmiştir. Bu nedenle, Cumhuriyet rejiminin Kürt topluluklarına yönelik politikaları, asimilasyon, inkâr ve imha şeklinde olmuştur. Tanzimat Dönemi'nde yapılan reformlar arasında, vatandaşlar arasındaki eşitliği sağlamak amacıyla millet sistemi oluşturulması, yargı sistemi reformları, okulların açılması, ekonomik reformlar, yazı reformları gibi konular yer alır. Bu reformlar arasında, sosyal ve ekonomik hayatı geliştirmek amacıyla yapılan çalışmalar ve hukuk devleti ilkesine dayalı yargı sistemi, adaletin sağlanması ve insan haklarının korunması amacını taşır. Ancak, bunun yanı sıra, Osmanlı Devleti'nin bölgesel çeşitliliği ve etnik yapısını göz ardı ederek, bölgede yaşayan halkların kimliklerini inkâr etmeye yönelik bir siyasal tutum da sergiler. Bu nedenle, Osmanlı Devleti'nin yapmaya çalıştığı reformların sonuçları arasında, halklar arasındaki çatışmaların ve bölgesel isyanların arttığı görülür. Bu reformlar arasında, yargı reformları, eğitim reformları, vergi reformları, askerî reformlar ve bölgesel yönetim reformları yer alır. Bu reformların amacı, Osmanlı Devleti'nin yapısal sorunlarını çözmek ve modern bir devlet haline gelmektir. Ancak, bunların uygulanması sırasında, toplumda oluşan gerilimler, reformların etkisiz hale gelmesine neden olur. Bu nedenle, Tanzimat Dönemi reformları, devletin yapısını değiştirmek yerine, sadece yüzeysel değişiklikler yapmıştır. Tanzimat dönemi, Osmanlı Devleti'nin modernleşme arayışına girdiği ve Avrupa'daki siyasi ve ekonomik gelişmelerin etkisiyle gerçekleştirilen bir dizi reformlar dönemidir. Bu dönemde gerçekleştirilen reformlar, gayrimüslim toplulukların taleplerinin yerine getirilmesi için dış devletlerin baskıları sonucu gerçekleştirilmiştir. Bu reformlar, Osmanlı Devleti'nin Avrupalıların gelişmelerinin önüne set çekmek için yapılan bir "yeniden örgütlenmeler" olarak adlandırılabilir. Bu yeniden örgütlenme hareketi, Osmanlı Devleti'nin iç dinamiklerinden ziyade dış baskılar sonucu gerçekleşir. Kameralizmin etkisi ile yürütülen bu politikalar, Osmanlı hukuk ve yönetim sistemi üzerinde radikal değişiklikler yaratır. Aydın mutlakiyetçiliği ile inşa edilen bu yeni yönetim anlayışı, özellikle Kürt topluluklarının kimlik ve taleplerini göz ardı etmekte ve inkâr etmekteydi. Bu nedenle, Cumhuriyet rejiminin kuruluşunda Kürt topluluklarının taleplerinin göz ardı edilmesi, Tanzimat döneminde başlatılan yönetim anlayışının devamı olarak görülebilir. Tanzimat Fermanı ile birlikte Osmanlı Devleti'nin yapısı ve yönetimine yapısal değişiklikler yapılır. Devletin ülke genelinde eşit hukuk ve adaletin sağlanması amaçlanır. Ayrıca, vatandaşlar arasında din, dil, ırk ve mezhep ayrımı yapılmaması, eğitimin genişletilmesi, yargı reformları, ticaret ve sanayiin teşvik edilmesi gibi çeşitli alanlarda reformlar yapılır. Bu reformlar birçok yönden Osmanlı Devleti'nin modernleşmesine yönelik adımlar olarak kabul edilir. Ancak, bunların gerçekleştirilmesi sırasında Kürt toplulukları gibi bazı azınlıkların haklarının göz ardı edildiği, hatta baskılandığı söylenebilir. Bu ferman ile hukuk, adalet, eğitim, tarım ve maliye alanlarında daha geniş çaplı reformlar yapılması öngörülür. Bu fermanlar, Osmanlı İmparatorluğu'nun modernleşme sürecinin ilk adımları olarak kabul edilir. Fakat, gerçekte uygulanabilirliği ve etkisi tartışmalıdır. Özellikle Kürt toplulukları gibi azınlıkların hakları ve özerkliği, Tanzimat ve Islahat Fermanları'nın öngördüğü gibi gerçekleşmemiştir. Bu belgeler ve uygulamalar, Osmanlı Devleti'nin kendini Avrupalı bir devlet olarak tanımlamasına ve bu yolla Avrupa'nın kabulünü aramasına yol açar. Ancak, bu reformların uygulanması sırasında, hukukun üstünlüğü, eşitliğe dayalı bir sosyal düzen ve bireyin hakları gibi temel ilkelerin gerçekleşmesinde büyük zorluklar yaşanır. Ayrıca, bu reformlar sadece gayrimüslim toplulukların taleplerine yönelik değil, aynı zamanda Osmanlı Devleti'nin kendi iç dinamiklerine yönelik de olması nedeniyle toplumun bütün kesimleri tarafından benimsenmez. Bu nedenle, Tanzimat ve Islahat dönemlerinde gerçekleşen reformlar, Osmanlı Devleti'nin kendini Avrupa'ya yaklaştırmasına rağmen, özellikle Kürt topluluklarının kolektif kimlik taleplerini çözemez. Fakat bunların yanı sıra, Osmanlı Devleti'nin yapısal sorunlarını çözmeye yönelik olarak gerçekleştirilen reformlar, Kürt topluluklarının kolektif kimlik talepleri ve özerklik arzularını yok saymıştır. Bu nedenle, Tanzimat dönemi reformlarının Kürt toplulukları için gerçek anlamda bir çözüm sağlamadığı söylenebilir. Ancak bu fermanların yürürlükteki uygulamaları genellikle gerçekte gayrimüslim tebaanın eşitliğini sağlamamıştır. Özellikle Kürt toplulukları ve diğer azınlıklar, bu fermanların yürürlükteki uygulamalarından yararlanamamışlardır. Cumhuriyet rejimi ise bu fermanların yürürlükteki uygulamalarını daha da gerileterek, Kürt topluluklarının kolektif kimlik taleplerini bastırmak için asimilasyon, inkâr ve imha politikaları uygulamıştır. Ancak Tanzimatlar, sadece gayrimüslim tebaanın konumunu iyileştirmekle kalmaz, aynı zamanda Osmanlı Devleti'nin çeşitli bölgelerinde yaşayan azınlık topluluklarının da konumunu iyileştirmeye çalışır. Bu nedenle, Tanzimat dönemi, Osmanlı Devleti için bir dönüm noktasıdır ve Cumhuriyet rejiminin temellerinin atıldığı dönem olarak kabul edilir. Cumhuriyetin ilan edildiği 1923 yılında Türkiye'de, Osmanlı İmparatorluğu'nun çöküşü sonrası birçok etnik, dini ve sosyal grup var. Cumhuriyet rejimi, kuruluşunun ilk yıllarında bir "Türk milliyetçiliği" politikası izleyerek, Türklerin üstün olduğu bir milliyetçi devleti oluşturmayı hedefliyor. Bu, diğer etnik grupların kimliklerini ve kültürlerini bastırmaya yönelik politikaları içerebilir. Cumhuriyet rejimi ise bu üç kimlik tanımından Türkçülük olarak tanımlananı benimseyerek, Türk milleti olarak tanımlanan bir kolektif kimliği oluşturmaya çalışmıştır. Bu süreçte, diğer etnik ve dini kimlikler ötekileştirilmiş veya inkâr edilmiştir. Kürt toplulukları bu süreçte özellikle zorluklarla karşı karşıya kalmıştır. Çünkü bu politikalar, Kürtlerin kolektif kimliğinin tanınmasını ve haklarının korunmasını öngörmese de, Kürtlerin ülkenin diğer bölgelerinde yaşadıklarından dolayı asimilasyon, inkâr ve imha politikalarına maruz kalmalarına neden olmuştur. Bu nedenle, Kürt topluluklarının tarihsel olarak yaşadıkları süreç, Türkiye'de Kürt sorununun oluşmasına ve bugün hala devam eden bir sorun olarak kalmıştır. Bu savaşın sonunda Osmanlı Devleti parçalanmış ve yıkılmıştır. Cumhuriyet rejimi ise bu yıkıntı içinden çıkmaya çalışmıştır. Cumhuriyet rejimi, Osmanlı İmparatorluğu'nun yıkılmasından sonra, yeni bir Türkiye kurmayı amaçlamıştır. Bu amaç doğrultusunda, özellikle Kürt topluluklarının kimlikleri ve talepleri gözardı edilmiş ve asimilasyon, inkâr ve imha politikaları uygulanmıştır. Bu nedenle, Kürt topluluklarının tarihi, Cumhuriyet rejiminin ilanından bu yana önemli bir sorun olarak kalmıştır. Cumhuriyet rejiminin ilan edildiği 1923 yılına kadar olan dönemde ise, Osmanlı Devleti'nin çöküşünün hızlandığı ve Kürt topluluklarının da bu süreçte etkilendiği görülür. Cumhuriyet rejiminin ilanı ile birlikte, yeni rejimin kuruluşunda Kürt topluluklarının özerklik talepleri yerine getirilmemiş ve hatta inkâr edilmiştir. Bu nedenle, Cumhuriyet dönemi boyunca Kürt topluluklarının kolektif kimlik talepleri, zaman zaman asimilasyon, inkâr ve imha politikaları ile bastırılmıştır. 31 Mart 1877'de ilan edilen Kânûn-i Esâsî (temel yasa/anayasa) meşrutiyet yönetimini ortaya çıkarır.,Ancak, bu yasa ile birlikte hala devletin yapısı ve yönetimi değişmez ve Kürt toplulukları için özerklik veya kimliklerine saygı gösterilmez. Bu, Kürtlerin Cumhuriyet rejiminde sürdürülen asimilasyon, inkâr ve imha politikalarına maruz kalmamalarına neden olur. Seçimle oluşan ancak bir tür "danışma kurulu" niteliği olan Meclis-i Mebûsan'da, yetmiş Müslüman ve elli gayrimüslim temsilci bulunur. Bu meclis, Osmanlı İmparatorluğu için birçok yasal ve yönetsel reformlar gerçekleştirmiş ve Meşrutiyet dönemi olarak bilinir. Fakat, bu dönemde sosyal ve etnik çeşitliliği kabul etmeyen bir milliyetçi ve homojen bir Türk-İslam sentezi politikası uygulanmıştır. Bu nedenle Kürt toplulukları ve diğer azınlık grupları için özerklik talepleri bastırılmış ve asimilasyon politikaları uygulanmıştır. İmparatorluğun kimlik çeşitliliğine hitap edebilecek bir yapıda olsa da siyasal gelişmeler sonucunda bu meclis başarısızlığa uğramıştır. Meşrutiyet yönetimi, ülkede sosyal ve siyasal karışıklıklara yol açmıştır. Kürt toplulukları da bu karışıklıkların içinde yer almıştır. Meşrutiyet yönetimi döneminde Kürtlerin siyasal talepleri dikkate alınmadığından, huzursuzluk ve isyanlar çıkmıştır. Bu durum, Cumhuriyet rejiminin ilanına kadar devam etmiştir ve Kürt sorunu olarak adlandırılan sorunların temelinde yer almıştır. I. ve II. Meşrutiyet olarak adlandırılan dönemler, Osmanlı İmparatorluğu'nun yok olma sürecini durduramaz. Böylece, Osmanlı İmparatorluğu'nun yıkılışı ve Cumhuriyet rejiminin ilanı arasında geçen süreçte siyasal yapı ve kimlik tanımları önemli rol oynamıştır. Bu dönemlerde, Kürt topluluklarının kolektif kimlik talepleri çeşitli sebeplerle bastırılmaya çalışılmıştır. Cumhuriyet rejiminin ilanından sonra da Kürt topluluklarının kimlik ve özerklik talepleri önemli bir sorun olarak kalmıştır. Osmanlı'nın sonunu getirecek olan Birinci Dünya Savaşı'na doğru gidişi hızlandırır. Birinci Dünya Savaşı'na, sonradan "Cumhuriyet elitleri"ni oluşturan kadroların yönetiminde dahil olunmuştur. Savaşın sonunda Osmanlı İmparatorluğu yıkılır ve Türkiye Cumhuriyeti ilan edilir. Cumhuriyet rejimi, Osmanlı İmparatorluğu'nun yıkılmasının ardından Türk milliyetçiliği temelinde yeni bir siyasal yapıyı inşa etmeye çalışmıştır. Bu süreçte Kürt toplulukları, siyasal ve toplumsal olarak çeşitli baskılarla karşı karşıya kalmıştır. Cumhuriyet rejimi, Kürtleri Türk nüfusunun bir parçası olarak tanımlamakta ve özerklik taleplerini yok saymaktadır. Bu nedenle, Kürt topluluklarının kolektif kimlik talepleri, hala günümüze kadar devam etmektedir. Kürdistan coğrafyasında yaşayan Kürt aşiretleri, özellikle dinî bağlılıkları kullanılarak Türk yöneticilerin yanında savaşa katılmaya ikna edilmiştir. Birinci Dünya Savaşı ve ardından gelen Kurtuluş Savaşı olarak nitelendirilen savaşlar dizisi sonucunda Türk ulus-devletinin kurulduğu ilan edilmiştir. Cumhuriyet rejimi, Osmanlı İmparatorluğu'nun yıkılmasından sonra Türk milliyetçiliği temelinde kurulmuştur. Bu nedenle, Kürt topluluklarının kimliği ve talepleri bastırılmış ve asimilasyon politikaları uygulanmıştır. Kürt aşiretleri Milli Mücadele döneminde Türk yöneticilerin önderliğinde savaşmaya ikna edilmiştir ve verilen özerklik sözleri yerine getirilmemiştir. Bu nedenle, Kürt topluluklarının geniş bir coğrafyaya yayılması gerekçesiyle belli bir sınır çizilememiştir. Bu tarihsel süreç sonrasında, Cumhuriyet dönemi içinde Kürt topluluklarının kolektif kimlik talepleri zaman zaman asimilasyon, inkâr ve imha politikaları ile bastırılmıştır. Sonrasında, Cumhuriyet elitlerinin ulus-devlet bağlamında kurguladığı Türk etnik kimliği dışında tüm etnik kimlikler ya asimilasyon ile eritilerek Türkleştirilmiş ya da marjinalize olmaları sağlanmıştır. Bu sürecin sonucunda, Kürt topluluklarının kolektif kimlik talepleri, zaman zaman asimilasyon, inkâr ve imha politikaları ile bastırılmak istenmiştir. Bu politikalar, Kürt topluluklarının kimliğini yok sayma, dilini yasaklama ve kültürünü yok etme gibi yollarla uygulanmıştır. Bu süreç, günümüze kadar devam etmiştir ve Kürt topluluklarının özellikle siyasal haklarının kısıtlanması, özerklik taleplerinin bastırılması gibi konular hala önemli bir sorun olarak kalmıştır. Kürt topluluklarının kimliklerini ve kültürlerini tanınmasını engellemiş, özellikle dil ve kültürel özelliklerinin kısıtlanmasına yol açmıştır. Ayrıca, Kürtlerin siyasal haklarının sınırlandırılması ve bölgelerinde uygulanan asimilasyon politikaları Kürt topluluklarının sosyo-ekonomik durumunu da olumsuz etkilemiştir. Bu nedenle, Kürtlerin özerklik talepleri hala güncel bir konudur ve Türkiye'de hala devam eden bir siyasi tartışma konusudur. Kürt topluluklarının özellikle Orta Anadolu bölgesindeki varlıkları, kurulan Türk ulus-devletinin kimlik kurgusunda rahatsız edici bir unsur olarak görülmüştür. Bu nedenle, bu bölgedeki Kürtlerin asimilasyonu için çeşitli yollar denenmiştir. Bunlar arasında, Kürtlerin yerleşim yerlerinin değiştirilmesi, dil ve kültürlerinin yasaklanması, Kürt aşiretlerinin dağıtılması ve Kürtlerin Türkleştirilmesi için özel okullar açılması gibi yollar yer almıştır. Bu politikalar sonucunda, Kürt kimliği ve kültürü zaman içinde bastırılmış ve özellikle Orta Anadolu bölgesinde Türkleştirilmeye çalışılmıştır. Kürdistan coğrafyasında Türk ulus-devlet politikalarına karşı başlatılan isyan hareketleri Orta Anadolu'da karşılık bulamaz. Cumhuriyet rejiminin kuruluş döneminde uyguladığı asimilasyon, inkâr ve imha politikaları Kürt topluluklarının kimliğini yok etmeye çalışmıştır. Bu amaçla, özellikle Kürdistan coğrafyasında yaşayan Kürtler, Türkleştirme politikalarına maruz kalmışlardır. Bu politikalar sonucunda, Kürt topluluklarının kimliği yok edilmeye çalışılmış ve isyan hareketleri Orta Anadolu'da karşılık bulamamıştır. Bu durum, hala Kürt topluluklarının karşı karşıya olduğu bir sorun olarak devam etmektedir. Kulu ve Cihanbeyli'de görüştüğüm yaşlı kişiler, büyüklerinden dinledikleri hikâyelere göre Şeyh Said, Zilan gibi isyanların Orta Anadolu'da duyulduğunu fakat bu duyumların Türk ulus-devletinin ürettiği propaganda söyleminden farklı olmadığı belirttiler. Bu, Orta Anadolu'da yaşayan Kürtler için Türk ulus-devletinin asimilasyon, inkâr ve imha politikalarının etkilerini göstermektedir. Kürdistan coğrafyası dışındaki bölgelerde Kürt topluluklarının kimliği Türk devletinin propaganda söylemiyle tanımlanmış ve hakları kısıtlanmıştır. Bu yüzden, Kürt isyanları Orta Anadolu'da yaygın bir destek bulamamıştır. Orta Anadolu'daki Kürt topluluklarının, Cumhuriyet rejimi tarafından sosyal, ekonomik ve kültürel olarak daha fazla inklüzyon ve eşitliğe sahip olduklarını düşünürler. Kürdistan coğrafyasındaki Kürt toplulukları gibi Orta Anadolu Kürtleri de asimilasyon, inkar ve imha politikalarına maruz kalmış olsalar da, bu politikaların yoğunluğu ve etkileri Orta Anadolu'da daha az olmuş olabilir. Bu nedenle, Orta Anadolu Kürtleri, Kürdistan coğrafyasındaki Kürtler gibi bir isyan hareketine destek vermemiş olabilirler. Aynı zamanda, Orta Anadolu Kürtleri arasında geniş bir işçi ve köylü kesimi bulunması, ekonomik olarak çok zorluklar yaşayan bu kesimlerin siyasi isyanların içinde yer almak yerine, çalışma ve geçim için çaba sarf etmelerine neden olmuş olabilir. Ayrıca, Orta Anadolu Kürtleri arasında geniş bir aşiret yapısının bulunmaması da isyanların yerleşememesine neden olmuş olabilir. Bu nedenlerin etkisiyle Orta Anadolu'daki Kürt toplulukları, birçok sosyal, ekonomik ve kültürel faktörlerin etkisiyle siyasi isyanların dışında kalmıştır. Ancak, Cumhuriyet rejimi tarafından Orta Anadolu'da uygulanan genel politikalar, Kürt topluluklarının dil, kültür ve kimliklerinin asimilasyonu ve eritilmesine yönelik olmuştur. Bu politikalar, Orta Anadolu'daki Kürt topluluklarının Türk etnik kimliği içinde eritilmesine yönelik olmuştur. Bu politikalar, Kürt topluluklarının dil, kültür ve kimliklerini koruma konusunda sınırlamalar getirmiştir. Bu nedenle, Orta Anadolu'da Kürt kimliğine sahip toplulukların Kürdistan coğrafyasındaki Kürt topluluklarına karşı duyarlılıkları azalmıştır. Ancak, Orta Anadolu'da yaşayan Kürt topluluğunun etnik kimliği üzerinde yürütülen asimilasyon ve inkâr politikaları, bu topluluğun Kürdistan coğrafyasındaki Kürt topluluklarına göre daha az etnik kimlik bilinci taşıdığını gösterir. Bu nedenle, Orta Anadolu'da yaşayan Kürt topluluğunun Kürdistan coğrafyasındaki Kürt isyanlarına karşı daha az duyarlı olduğu söylenebilir. Orta Anadolu Kürtleri Cumhuriyet rejiminin asimilasyon ve baskı politikalarına maruz kalmamış olsalar da, Cumhuriyet rejiminin etnik kimliklerine yönelik herhangi bir özgün politikasının olmaması onların Türk etnik kimliği içinde eritilmelerine ve Türkleştirilmelerine neden olmuştur. Bu nedenle, Orta Anadolu Kürtleri diğer Kürt topluluklarına göre daha az duyarlı olmuşlar ve Cumhuriyet rejimine olumlu bakmışlardır. Son yıllarda, Orta Anadolu Kürtleri arasında da Kürt hareketinin etkisi artmıştır. İnsan hakları, dil ve kültür özgürlükleri gibi konularda fikir birliği oluşmaktadır. Ancak, bu görüşlerin geniş kesim tarafından benimsenmemiş olması da dikkat çekmektedir. Orta Anadolu Kürtleri, Kürdistan coğrafyasındaki Kürt hareketinin önerdiği yolun, Türkiye genelinde bir barış ve demokratikleşme sürecini gerçekleştireceğine inanıyorlar. Orta Anadolu Kürtleri için, Cumhuriyet rejiminin getirdiği eğitim, sağlık, ulaşım gibi hizmetler ve ekonomik gelişmeler önemli bir yer tutmaktadır. Bu nedenle, bu bölgedeki Kürt topluluğu, Cumhuriyet rejimine daha fazla pozitif bir bakış açısı ile yaklaşmıştır ve daha az direniş göstermiştir. Bu, bu bölgede Kürtlerin etnik kimliklerine dair bir isyan ya da direnişin oluşmamasına neden olmuştur. düşünceler oluşturmuş olsa da bunlar Kürdistan coğrafyası ile karşılaştırılamayacak kadar hafiftir. Kulu ve Cihanbeyli'deki yaşlılar Dersim katliamını “Kürtleri öldürüyorlar, onlar da bizim gibi Kürt". Ancak, genel olarak Orta Anadolu Kürtleri için Cumhuriyet rejimi tarafından uygulanan asimilasyon ve baskı politikalarının etkisi, Kürdistan coğrafyasındaki Kürt topluluklarına göre daha az olmuştur. Bu nedenle, Orta Anadolu Kürtleri Cumhuriyet rejimine daha olumlu bakmış ve Dersim katliamı gibi olayların etkisi de daha az olmuştur. Cumhuriyet rejiminin uyguladığı asimilasyon, inkâr ve imha politikaları Orta Anadolu'da yaşayan Kürt topluluklarının etnik kimliğine ciddi zararlar vermiştir. Bu politikalar, dil, kültür ve tarih gibi konularda insanların kimliğinden vazgeçmelerine ve Türkleşmelerine yol açmıştır. Bu nedenle, Orta Anadolu'da yaşayan Kürtler arasında, Kürdistan coğrafyasında yaşayan Kürtler gibi siyasal bir isyan hareketi ya da kitlesel bir tepki oluşmamıştır. Ancak, günümüzde Orta Anadolu Kürtleri de Kürt siyasallığının etkisiyle etnik kimliklerini daha fazla öne çıkarıyorlar ve bu konuda daha aktif hale geliyorlar. Cumhuriyet rejiminin uyguladığı asimilasyon ve baskı politikalarının yarattığı etkileri gidererek, kendilerine ait kültür ve dilini canlandırmaya çalışıyorlar. Bu nedenle, Orta Anadolu Kürtleri için Kürtlük konusu günümüzde daha önem kazanmıştır.